De opnamestudio van Wie is de Slimste?
Van het programma ‘Wie is de Slimste?’ had ik eerlijk gezegd nog nooit gehoord. Toch schoven er in 2006 ook al acht weken lang een grote schare aan bekende Nederlanders aan bij Linda de Mol om om de titel ‘De Slimste’ te strijden. Nadat ik het programma een week lang elke dag had gevolgd, kreeg ik een goed beeld van het format en kon ik als bijna-fan aanschuiven in het publiek van het programma. Als bijna-fan ja, want helemaal overtuigd was ik nog niet. De quiz zelf vond ik heel leuk, maar de sfeer nogal vlak. Ik was erg benieuwd of dit zou veranderen na mijn bezoek aan de studio.
Eenmaal in Hilversum aangekomen, kreeg ik bij binnenkomst een consumptiebonnetje om de komende drie kwartier door te komen. Programma’s bijwonen is hartstikke leuk, maar je moet wel engelengeduld hebben. Gelukkig ging het deze keer allemaal erg vlot en zat ik binnen drie kwartier geinstalleerd in de studio van RTL4. Er liepen wat mensen over het decor te ijsberen en de regisseur zette de laatste puntjes op de ‘i’ met de crew. De publieksopwarmer had de dankbare taak om inderdaad, het publiek op te warmen. Als een kleuter stond hij te zwaaien en te schreeuwen om ons maar enthousiast te krijgen. Nu weet ik waar ik voor studeer, dacht ik.
Martijn Krabbé en zijn Belgische sidekick kwamen ten tonele en er werd luid voor de heren geklapt. De kandidaten, Jan Heemskerk (hoofdredacteur van de Playboy), Jan Rot (zanger, tekstdichter, componist en ‘hertaler’ van liedjes) en Judith Osborn (kledingontwerpster) volgden daarna ook snel. De BN’ers leken er vooral voor het geld te zitten en deden geen enkele moeite om ook maar een glimlach naar het publiek te werpen.
Terwijl Judith nog even gepoederd werd, oefende Martijn Krabbé zijn tekst nog even. Er hing nogal een zenuwachtig sfeertje. Vooral de regisseur maakte geen heel gelukkige indruk. Dat bleek achteraf terecht, want de opnames moesten wel een stuk of 5 keer stil gelegd worden omdat de vragen uit de quiz niet klopten. De redactie kreeg een flinke sneer van de regisseur en Martijn bleek er ook weinig zin meer in te hebben. De sfeer werd er niet beter op en het publiek raakte ook een beetje verveeld. Gelukkig ging het de laatste twintig minuten weer de goede kant op en werden de opnames toch nog met een lach afgesloten, dankzij de geestige opmerkingen van Martijns sidekick.
Al met al was het een leerzame middag. Omdat het een hele kleine studio is, zit je als publiek met je neus op alle handelingen van de crew en krijg je op deze manier een goed inzicht in het werk van een productieteam. Ik had alleen een veel gezelliger sfeer verwacht op de vloer. Mijn volgende opnames zijn die van Ranking The Stars, daar verwacht ik een veel uitbundiger sfeer. Ik ben benieuwd!!
