Dun, dunner, dunst. Het leek een tijdje het motto van de modewereld voor hun modellen. Maar het tij is gekeerd! Alleen niet in positieve zin, want tegenwoordig is dit subtiel veranderd in mager, magerder, magerst. Misleidende argumenten als ‘kleding valt nou eenmaal beter om een maatje 34 dan om een maat 38’ en ‘in de mode is maat 38 te vol, want dan kijkt men naar het meisje in de jurk en niet naar de jurk zelf, waar het uiteindelijk om gaat’, vliegen je om de oren als je mode ontwerpers hiermee confronteert. Mensen kopen toch juist een jurk als ze die mooi vinden staan bij iemand die deze al aan heeft? Een mooie jurk ziet er toch niet als een uitgemergeld model deze draagt, waarbij de botten haast door het kleine laagje vlees dat er nog is steken? En trouwens, mijn aandacht wordt juíst van de jurk afgeleid als ik zo’n zielig uitgemergeld lichaampje zie.
Kriebels kreeg ik ervan, toen ik Hollands Next Top Model keek en de jury tegen de knappe, gezonde en vooral dunne Rosalinde vertelde dat ze toch echt wel iets af moest vallen. Tegelijkertijd werd ik er ook melig van, aangezien Bastiaan van Schaik (heeft een pens waarmee hij minstens zes hongerwinters kan overleven en drie onderkinnen die hij probeert te verdoezelen met roze sjaaltjes) haar van het commentaar voorzag. Waar zijn we mee bezig? De waarschuwende reclames over kinderen die te dik worden rijzen de pan uit, maar een spotje die waarschuwt voor eetstoornissen bij kinderen, die bang zijn om dik te worden, heb ik nog nergens gezien. Je schrikt je rot als je weet hoeveel mensen hieraan lijden.
Nee, wat mij betreft mogen de catwalk, de televisie en de bladen gevuld worden met mooie, gezonde mensen die stralen. Want stralen kun je niet met een BMI van 15.
Bastiaan van Schaik...
..en Rosalinde, zoek de verschillen
