Eigenlijk word je meteen al melig als Myjer het podium op stapt. In een broek met hoog water en overhemd in koeienprint tovert hij meteen al een lach op je gezicht. Niet alleen grappen en grollen zijn zijn specialiteit, hij kan ook nog een aardig deuntje opera zingen en een handjevol instrumenten bespelen. Ook dit komt allemaal terug in zijn show op een manier waarop je het natuurlijk niet verwacht.

Het publiek is heel gevarieerd, en dat vind ik ook zo leuk aan cabaret. Van kakker tot boerenpummel, alles kom je tegen. En daar maakt Jochem Myjer uiteraard weer dankbaar gebruik van. Ook Frank Evenblij was van de partij (ken je misschien van de Jakhalzen en van het interviewprogramma Evenblij met…, waarin hij ook Jochem Myjer interviewde).

Deze jongen is duidelijk voor het vak geboren en hij moet vooral zo door gaan. Het is onbegonnen werk om te vertellen waar de show over gaat. Want tja…waar gaat het eigenlijk over? Helemaal nergens over en dat is juist zijn kracht. Waarschijnlijk zijn alle kaarten voor zijn shows al uitverkocht, maar koop dan in ieder geval de dvd. Ik heb hier maar één woord voor: ge-wel-dig!

Voor de liefhebber een greep uit zijn vorige shows:

Case 39 met Renée Zellweger

Een thriller met Renée Zellweger in de hoofdrol. Dat beloofd wat! Na haar glansrollen in Bridget Jones, Chicago en Miss Potter zal ze vast niet meer elke willekeurige filmrol aannemen, dacht ik. Ze heeft inmiddels geen naamsbekendheid meer nodig dus dan kun je wat kieskeuriger zijn. Een raadsel is het daarom ook voor mij waarom ze na het lezen van het script van Case 39 ‘ja’ heeft gezegd tegen regisseur Christian Alvart…

In de film vertolkt Zellweger de rol van maatschappelijk werkster Emily bij de kinderbescherming. Ze heeft het razend druk en als haar baas haar opdraagt om een 39e zaak op zich te nemen, ziet ze door de bomen het bos niet meer. Toch word ze gegrepen door het dossier en besluit haar uiterste best te doen voor deze schrijnende zaak. Het meisje in kwestie genaamd Lillith (gespeeld door de 14-jarige Jodelle Ferland) word door haar eigen ouders dood gewenst, maar durft dat niet te zeggen tegen Emily, waardoor ze niets voor haar kunnen doen. Op een avond krijgt Emily een telefoontje vanuit het huis van Lillith en haar ouders en huilend vraagt Lillith of ze naar haar toe wil komen om haar te redden. Eenmaal aangekomen blijkt dat haar ouders haar in de oven hebben gestopt om haar levend te verbranden. Nog net op tijd is Emily om haar te redden. Ze trekt zich het lot van het kind zo aan, dat ze besluit haar in huis te nemen. Maar dan begint de ellende…

Het begin van de film is veelbelovend. De rest zo ongeloofwaardig dat het grappig wordt. Lillith blijkt niet zo onschuldig als ze lijkt en om dat duidelijk te maken worden alle clichés die je voor een thriller kunt bedenken uit de kast getrokken. Een klein meisje die opeens een man blijkt te zijn en van een afstand mensen kan vermoorden, waarbij ze hen confronteerd met hun grootste angsten. Zonder zelf dus op de crime scene te zijn geweest. En oh ja, ze blijkt ook nog buitenaards sterk te zijn waardoor ze iedereen de baas blijft, maar dat had je natuurlijk zelf al bedacht.

De acteerprestaties van de acteurs zijn prima, maar het script had van mij na selectieronde 1 de prullenbak al in gemogen. Een slechte combinatie van The Grudge, Saw en Final Destination, meer kan ik er helaas niet van maken. Razzies, here we come..

Nu alleen nog wachten op een Razzie...

Paul de Leeuw

Wat had ik daar zin in zeg, de opnames van Ranking The Stars! Even lekker ongegeneerd lachen om de meest foute grappen van showmaster Paul de Leeuw. Ik zag het echt als een uitje. Vol goede moed stapte ik dus in de auto naar Almere, waar de studio van E.V.A. Media (productiebedrijf van Paul de Leeuw) gevestigd is. Na een barre tocht van 3 uur (het is lastig om de maximale snelheid te halen op de snelweg als er een dik pak sneeuw op de snelweg ligt), kwam ik aan en ik had er zin in! Met mij nog heel veel mensen.

Waar ik me toch elke keer weer over verbaas als ik een opname bijwoon, is dat sommige (volwassen) mensen alleen naar dit soort dingen toe komen om op de foto te kunnen met de bekende Nederlanders in kwestie. Vervolgens vinden ze het ook nog nodig om tijdens de opnames om elke slechte grap als een geit te gaan lachen. Beetje jammer. Plaatsvervangende schaamte, daar zocht ik naar. Maar goed, dat soort mensen zorgen er wel weer voor dat ik ook nog ergens om kan lachen. Gelukkig waren zij niet mijn enige bron van vermaak, want Paul de Leeuw en zelfs deelnemer Tijl Beckand deden hun uiterste best om ons te vermaken tijdens het lange wachten.

Het lange wachten? Ja, want Kathleen, (ja die ex K3′er) kwam volgens de Leeuw met de welbekende Plopmobiel uit het zuiden en had wat vertraging. Heel leuk allemaal, maar het sneeuwde al twee weken lang aan een stuk door, dus dan ga je een uur eerder van huis weg lijkt mij. Maar als je beroemd bent, mag je te laat komen dus stonden we van 13.00 uur tot 16.00 uur te wachten totdat we de studio in konden gaan. De temperatuur binnen lag nog een paar graden lager dan buiten en stoelen waren in geen velden of wegen te bekennen, maar gelukkig werd er goed voor ons gezorgd en werd het wachten beloond met gevulde koeken, chips en chocolademelk.

Toen om 16.00 uur eindelijk de deuren van de studio geopend werden, kwam Tijl Beckand ons nog even vermaken met een geimproviseerde cabaretvoorstelling van een half uur en gelukkig zat de sfeer er toen weer goed in. Kathleen was inmiddels gearriveerd en kon de make-up in en zo geschiedde dat we drie kwartier later eindelijk de eerste opname zouden gaan bijwonen.

De klok werd ingesteld op drie kwartier en in die tijd moet Paul de Leeuw zijn kunstje laten zien. Meer tijd is er niet voor een opname. Heel knap dus hoe hij de vaart er in houd en tegelijkertijd scherp blijft. Het productieteam had het heel gezellig met elkaar en die sfeer sloeg over naar het publiek. Er werd dus veel gelachen en dat konden we wel gebruiken na zo’n lange tijd wachten. Gelijk was duidelijk dat Thomas Bergen het pispaaltje zou worden van de twee komende opnames, en zo bleek achteraf op televisie dat hij dat de hele reek zou blijven. En daar vroeg hij ook wel een beetje om. Hij snapte de humor van de rest van het panel totaal niet en dat maakte het voor het publiek alleen maar leuker natuurlijk. Hij bleef maar happen op de opmerkingen van de Leeuw over zijn jonge vriendinnetje Daisy, heerlijk om te zien.

Eigenlijk zouden er drie opnames plaats vinden die dag, maar omdat Kathleen vertraging had, werd dat ingekort naar twee. En dat was wat mij betreft maar goed ook, na zo’n lange dag was ik het ook wel een beetje zat. Ik stapte om 19.00 uur weer voldaan in de auto, het einde van een geslaagde dag!

Alice in Wonderland

Naar de film Alice in Wonderland heb ik een hele tijd uitgekeken. Johnny Depp kan na zijn hoofdrollen in de kaskraker Pirates Of The Carribean en zijn heerlijk chaotische, maar ook duistere bijdragen aan films als Sweeney Todd en Charlie and the Chocolate Factory, toch weinig meer fout bij me doen. Toen ik hoorde dat Pathé de film niet zou laten draaien, werd ik eigenlijk alleen nog maar nieuwsgieriger. Dat Alice in Wonderland uiteindelijk toch wél bij hen te zien was, moet toch wel wat zeggen over de kwaliteit van de film. Voor een slecht uitgewerkte, saaie film die van cliché in cliché valt, zou men namelijk nooit alsnog de bioscoopdeuren openen.

Reden genoeg dus om zeker naar deze film in 3D Imax te gaan. Vooral heel leuk om mensen die al een bril op hebben te zien klungelen met het opzetten van de 3D bril. Leedvermaak is toch het leukste vermaak, zo blijkt maar weer. Waarschijnlijk had Pathé die avond een hele slechte stagiaire ingezet (of iemand die heel hard aan zijn/haar pensioen toe is), want pas na een kwartier nadat de film begon en na heel wat geschreeuw van het bioscooppubliek werd begrepen dat het toch wel handig is als je het licht uit zet bij het kijken van een film. De sfeer zat er goed in dus.

Mia Wasikowska (Alice), een van de weinige actrices die niet vervaagd naast grootheid Johnny Depp

Het effect van zo’n 3D film blijf ik geweldig vinden. Vooral bij een film als deze versterkt dat echt de sfeer. Regisseur Tim Burton heeft z’n stinkende best gedaan om een geweldig kleurrijk landschap te creëren en dat is hem heel goed gelukt. Ik zou er zo willen wonen, prachtig gedaan. The Red Queen (de slechterik) is de heerser van Wonderland en natuurlijk willen alle bewoners en dieren van Wonderland dat de White Queen het stokje weer van haar overnemen. Maar dat gaat niet zomaar en daar is Alice voor nodig…

Complimenten voor actrice Mia Wasikowska, die Alice heel overtuigend en sprookjesachtig neerzet. Een van de weinige actrices die niet vervaagd naast grootheid Johnny Depp. De castingdirector had wat mij betreft wel wat beter zijn best mogen doen bij het casten van de ‘White Queen’, nu vertolkt door Anne Hathaway. Ze komt niet goed genoeg uit de verf en haar personage komt niet echt op mij over, veel te gespeeld. Haar tegenspeelster Helena Bonham Carter daarentegen (The Red Queen) is geweldig om naar te kijken en past precies in het hilarische decor van Burton.

Toch blijft Johnny Depp de grote ster van het verhaal. Depp komt de eerste scenes helemaal niet aan bod en ik merkte toch wel dat je onbewust zit te wachten tot hij zijn opwachting maakt. Het feest barst pas los als het geweldig bizarre karakter van Johnny Depp als hoedenmaker ten tonele verschijnt. Een van zijn eerste scènes waarin hij met een doorgedraaide konijn aan het luchen is, is echt hilarisch. Alice in Wonderland lijkt hem op het lijf geschreven.

Maar het is niet alleen maar lachen. Aan het eind van de film neemt Alice het op tegen een enorm monster die geweldig is uitgewerkt op de computer. Een paar schrikmomentjes gegarandeerd. Ook al weet je van tevoren al hoe de film eindigt (en als je het niet weet, kun je het vast wel raden), toch is de film heel verfrissend en leuk om naar te kijken door de geweldige karakters, kleuren sfeer die de film bij zich draagt. Een hele grote aanrader dus!

Sven Kramer na de fatale fout

Ik weet nog goed hoe ik nog niet eens zo heel lang geleden afkeurend naar een voetbalwedstrijd zat te kijken. De ploeg in kwestie verloor, de camera draaide richting publiek en tot mijn verbazing zag ik twee volwassen kerels van rond de 40 janken alsof hun leven ervan af hing. Onbegrijpelijk. Hadden deze mannen naast hun wekelijkse voetbaluitje dan helemaal niks anders om handen? Blijkbaar niet. Toen ik vervolgens ook twee, op het eerste gezicht, gezonde en frisse meiden met natte oogjes met de handen in het haar zag zitten, snapte ik er helemaal niks meer van.

Kernvraag: hoezo?! Als dit al reden geeft tot openlijk, ongegeneerd janken, dan wil ik niet weten waar deze mensen toe in staat zijn als een familielid komt te overlijden. Ik zuchte en ik zapte weg.

Nog geen week later zou Sven Kramer zijn tweede gouden plak op de Olympische Spelen in Vancouver gaan binnenhalen, dat wist ik zeker. Ook Bob de Jong zag ik nog wel naar een zilveren of bronzen plak schaatsen. De 10 kilometer. Het was zover. Het oranje-gevoel kwam in mij boven en samen met schoonfamilie en co. zat ik op de bank om onze jongens aan te moedigen.

Na de deceptie van Arjen van der Kieft kon het alleen nog maar beter worden. Ik was vast niet de enige die dat dacht. Bob de Jong  deed een gooi naar het goud maar redde dit niet. Het podium zou hij niet meer redden, aangezien Kramer zich aan het opmaken was voor zijn koningsrit. Sven Kramer, de gegarandeerde winnaar, onverslaanbaar. Zelfs Mart Smeets liet zich af en toe meeslepen in het Kramer-spektakel. Dat zegt toch wel wat. Dezelfde week verklaarde hij nog bloedserieus voor de camera dat hij een journalist is, en dat journalisten niet juichen. En nee, hij maakte geen grapje.

‘Ik ben een journalist. En journalisten juichen niet.’ Aldus zelfbenoemde alwetende oppergod Mart Smeets

Kramer startte zijn race tegen de Rus Skobrev en ging in tegenstelling tot de Jong als een speer van start. De hondersten seconden voorsprong veranderden in minuten voorsprong op de Koreaan Lee. Zo, die is binnen!

Maar het meest onwaarschijnlijke gebeurde: Kramer werd door zijn coach Gerard Kemkers de verkeerde baan ingestuurd. Je kan het Sven niet kwalijk nemen, hij vertrouwd blind op zijn coach. Mijn blijdschap sloeg meteen om in een soort manische depressie. Vol ongeloof keek ik naar de taferelen op de schaatsbaan en het commentaar van de commentatoren die dit, net als ik,  maar niet konden en wilden geloven.

Plots schrok ik wakker uit mijn ‘roes’. Waar was ik mee bezig?! Ik zit met brandende ogen naar Sven Kramer te kijken die naast zijn gouden medaille grijpt! Dat is net zo erg als die jankende ‘volwassenen’ tijdens de voetbalwedstrijd van een week geleden. Toen kreeg ik nog last van plaatsvervangende schaamte en nu doe ík precies hetzelfde! Lekker hypocriet! Het kan raar lopen. Ik zal die rare, huilende mensen tijdens voetbalwedstrijden niet snel meer beoordelen. Eén ding is zeker: Sven en zijn coach maken oergevoelens in mij los!

We hyven, bloggen en twitteren wat af met z’n allen. Iedereen weet van iedereen wat hij of zij aan het doen is. Benauwend? Ach, wel nee. We lijken niet meer zonder te kunnen. Weet je niet hoe een computerprogramma werkt? Dan Google je dat toch even en zoek je het antwoord in een forum? En ben je eenzaam? Dan surf je als de sodemieter naar relatieplanet.nl, waar alleen in Nederland al net als jij nog honderden, zo niet duizenden mensen hetzelfde aan het doen zijn. Is je leven nog steeds niet compleet en moet je écht je hart even luchten over Joost-mag-weten-wat, dan stort je jezelf in een van de miljoenen communities. Kortom: er lijkt geen eind aan deze social media gekte te komen. Maar hoe lang duurt dat nog? En zal de vorm van social media zoals deze nu is over vijf jaar nog zo gebruikt worden?

Ik denk dat het idee hetzelfde blijft, maar de manier waarop social media wordt gebruikt, veranderd. Volgens de populaire weblog dutchcowgirls.nl zijn er voor 2010 verschillende trends te benoemen. Wat mij het meest opvalt is de voorspelling dat de investering in social media in elk marketingbudget opgenomen gaat/moet worden. Een speciale ´social media redacteur´ moet aangenomen worden om alles in goede banen te leiden. Ik ben benieuwd of dit er, gezien de crisis, bij veel bedrijven op korte termijn door gaat komen. Op langere termijn zie ik hiervoor meer kansen.

Maar één ding is in mijn ogen zeker: als je de doelgroep wilt betrekken bij jouw merk, dan zul je de dialoog aan moeten gaan met hen en deze mensen ook met elkaar moeten verbinden. Tik in een willekeurige zoekmachine ´social media´ in en koppen als ´social media marketing heeft de toekomst´ vliegen je om de oren. Onder deze conclusie kun je haast niet uit. Er zal dus in geïnvesteerd moeten worden en communicatiedeskundigen kunnen een gat in de markt vullen door zich in social media te specialiseren. Door middel van social media goodwill kweken bij de doelgroep, daar gaat het om. Ik denk dat bedrijven, en zeker de komende jaren, niet meer zonder zo´n platform kunnen en hier de vruchten van moeten plukken.

Ik geloof niet dat gedrukte media zullen verdwijnen. Nu niet, nooit niet. Het authentieke gevoel van het vasthouden van je vertrouwde krantje is onvervangbaar. Wel zullen deze media moeten gaan investeren in een samenwerking met social media op internet om het hoofd boven water te houden. Een tijdschrift of krant op zichzelf is niet genoeg meer, er moet op internet een community achter zitten. Een groepsgevoel moet gecreëerd worden, ergens bij willen horen wordt steeds belangrijker. En op welke manier kan dat nou beter worden bereikt dan met een community?

Internetbezoekers gaan zich door alle nieuwe platformen en technologieën steeds sneller vervelen. Steeds meer mensen krijgen een eigen blog en het is in de toekomst nog moeilijker dan nu om je te onderscheiden. Social media wordt dus steeds toegankelijker. Een site als Twitter voldoet over vijf jaar niet meer aan de veeleisende consument. Alleen je eigen content uploaden en die van anderen bekijken en beoordelen is niet genoeg meer. Doodgewone particulieren willen hun content aan bedrijven linken om hier geld aan te verdienen. Games waarin je tegen mensen uit dezelfde community speelt, komen op.

Voorlopig blijft het gissen naar de toekomst van social media. Ooit zullen we weten of social media ons leven nog meer gaan bepalen dan het nu bij veel mensen (onbewust) al doet. Ik zie het nog wel gebeuren dat we over een jaar of tien in grote getale in een gerestylde versie van Second Life solliciteren naar onze droombaan, relaties beginnen en beëindigen, boodschappen doen en de zwemles van onze zoon of dochter afzeggen. Maar misschien zitten we over tien jaar wel weer met z´n allen met drie zakken chips rond de open haard, ´ouderwets´ televisie te kijken. Wie zal het zeggen?

Kriebels kreeg ik ervan, toen ik Hollands Next Top Model keek en de jury tegen de knappe, gezonde en vooral dunne Rosalinde vertelde dat ze toch echt wel iets af moest vallen. Tegelijkertijd werd ik er ook melig van, aangezien Bastiaan van Schaik (heeft een pens waarmee hij minstens zes hongerwinters kan overleven en drie onderkinnen die hij probeert te verdoezelen met roze sjaaltjes) haar van het commentaar voorzag. Waar zijn we mee bezig? De waarschuwende reclames over kinderen die te dik worden rijzen de pan uit, maar een spotje die waarschuwt voor  eetstoornissen bij kinderen, die bang zijn om dik te worden, heb ik nog nergens gezien. Je schrikt je rot als je weet hoeveel mensen hieraan lijden.

Nee, wat mij betreft mogen de catwalk, de televisie en de bladen gevuld worden met mooie, gezonde mensen die stralen. Want stralen kun je niet met een BMI van 15.

Bastiaan van Schaik...

..en Rosalinde, zoek de verschillen

Letterlijk in vuilniszak over de catwalk

Kleding kan tegenwoordig niet ‘fashion’ en ‘design’ genoeg zijn. Overal wordt je bekogeld met de nieuwste en duurste ontwerpen van Gucci, Dolce & Gabanna, Pucci, Versace en ga zo nog maar even door. Je kan geen tijdschrift openslaan of televisie aanzetten en je wordt er mee doodgegooid. Het lijkt wel alsof je er niet meer bij hoort als je niet minstens één creatie van zo’n ontwerper in je kast hebt hangen, of anders wel een accessoire (mét bijpassende print natuurlijk, dúh!).

Ik begrijp het gewoon niet helemaal. Negen van de tien keer lopen de modellen in een vuilniszak over de catwalk! Als kledingmerken Only of Vero Moda met zulke kleding op de proppen komt staan we allemaal hard te lachen, maar als er een Gucci labeltje in hangt is het opeens fashion? En de macht van deze topmerken zie je overal in door ‘dreunen’. Hoeveel tieners zie je tegenwoordig niet met zo’n vreselijke Burberry scooter? Met bijbehorende helm natuurlijk, hoe kan ik dát nou vergeten?! Vroeger was zo’n Burberry ruitje nog ‘tuttig’ en ‘voor ouwe wijven’, maar omdat iedereen die maar een beetje belangrijk is zo’n ding heeft, moeten wij het ook maar hebben, want dat is ‘hip’.

Het lijkt wel of we tegenwoordig steeds meer achter de massa aan gaan lopen. Het is haast uitzonderlijk als iemand zich een keer van de massa onderscheidt, en dat is jammer!

De opnamestudio van Wie is de Slimste?

Van het programma ‘Wie is de Slimste?’ had ik eerlijk gezegd nog nooit gehoord. Toch schoven er in 2006 ook al acht weken lang een grote schare aan bekende Nederlanders aan bij Linda de Mol om om de titel ‘De Slimste’ te strijden. Nadat ik het programma een week lang elke dag had gevolgd, kreeg ik een goed beeld van het format en kon ik als bijna-fan aanschuiven in het publiek van het programma. Als bijna-fan ja, want helemaal overtuigd was ik nog niet. De quiz zelf vond ik heel leuk, maar de sfeer nogal vlak. Ik was erg benieuwd of dit zou veranderen na mijn bezoek aan de studio.

Eenmaal in Hilversum aangekomen, kreeg ik bij binnenkomst een consumptiebonnetje om de komende drie kwartier door te komen. Programma’s bijwonen is hartstikke leuk, maar je moet wel engelengeduld hebben. Gelukkig ging het deze keer allemaal erg vlot en zat ik binnen drie kwartier geinstalleerd in de studio van RTL4. Er liepen wat mensen over het decor te ijsberen en de regisseur zette de laatste puntjes op de ‘i’ met de crew. De publieksopwarmer had de dankbare taak om inderdaad, het publiek op te warmen. Als een kleuter stond hij te zwaaien en te schreeuwen om ons maar enthousiast te krijgen. Nu weet ik waar ik voor studeer, dacht ik.

Martijn Krabbé en zijn Belgische sidekick kwamen ten tonele en er werd luid voor de heren geklapt. De kandidaten, Jan Heemskerk (hoofdredacteur van de Playboy), Jan Rot (zanger, tekstdichter, componist en ‘hertaler’ van liedjes) en Judith Osborn (kledingontwerpster) volgden daarna ook snel. De BN’ers leken er vooral voor het geld te zitten en deden geen enkele moeite om ook maar een glimlach naar het publiek te werpen.

Terwijl Judith nog even gepoederd werd, oefende Martijn Krabbé zijn tekst nog even. Er hing nogal een zenuwachtig sfeertje. Vooral de regisseur maakte geen heel gelukkige indruk. Dat bleek achteraf terecht, want de opnames moesten wel een stuk of 5 keer stil gelegd worden omdat de vragen uit de quiz niet klopten. De redactie kreeg een flinke sneer van de regisseur en Martijn bleek er ook weinig zin meer in te hebben. De sfeer werd er niet beter op en het publiek raakte ook een beetje verveeld. Gelukkig ging het de laatste twintig minuten weer de goede kant op en werden de opnames toch nog met een lach afgesloten, dankzij de geestige opmerkingen van Martijns sidekick.

Al met al was het een leerzame middag. Omdat het een hele kleine studio is, zit je als publiek met je neus op alle handelingen van de crew en krijg je op deze manier een goed inzicht in het werk van een productieteam. Ik had alleen een veel gezelliger sfeer verwacht op de vloer. Mijn volgende opnames zijn die van Ranking The Stars, daar verwacht ik een veel uitbundiger sfeer. Ik ben benieuwd!!